Kapagka ang kabatà’y sa TikTok na alíw
At ‘di na magbása ng kahit anong aklát,
Sanlang pag-asa’y tuluyang nawaglit—
Parang layag na salat sa ihip ng hangin.

Pagka’t ang pag-aral ngayo’y mistulang laro,
Sa screen nakatitig, utak ay ginugulo;
At ang kabatà’y ginawang laruan
Ng peke, ng AI, ng kung anong laman.

Ang ‘di na magmahal sa sariling isipan
Ay pinatay na rin ng sariling bayan;
Wala nang bumabása, walang nakikinig,
Sa sigaw ng wika’y sinong makikinig?

Ang wika ng bayan ngayo’y ‘di maintindí
Ng bata’t matanda, tila ba naidlip;
At kahit Tagalog, Ingles man o Latin,
Sa autocorrect na lang sila umaangkin.

May letra, may alfabeto ang ating dila—
Ngunit pekeng balita ang mga sinasalita
Na kaya nawalá’y dinatnan ng sigwâ
Ang paglubog ng katotohanan, sa dilim na’t saliwa.